biekesblog


zaterdag 27 februari 2010

Ooit, in een niet eens zo ver en stoffig verleden, was ik een overtuigd feministe. Nu ja, dat vond ik zelf althans.
Gelijke rechten, geen sexisme, weg met het beeld van de vrouw als sexsymbool, ... enfin, u snapt het plaatje wel.
En toen werd ik moeder, iets wat mijn inziens het feminisme geenszins in de weg hoefde te staan. Maar dat bleek buiten de opperfeministes in media en literatuur gerekend. Plots werd ik ongevraagd tot het kamp van de vijand gerekend...bleek ik een verraadster van de allerlaagste soort. De misstappen die onvergeefelijk bleken in feministische middens en mij overduidelijk konden aangewreven worden waren: natuurlijk bevallen (belachelijke martelarij), borstvoeding geven, en dan nog langer dan een paar maanden ook (de opoffering!), mijn kind niet te pas en nog minder te onpas aan derden overlaten (tsss, geen eigen leven meer) en als kers op de taart, de ultieme doodzonde: m'n carrière opgeven en doodgemoedereerd (let op het woord 'moeder' in doorgemoedereerd) thuis voor de kroost gaan zorgen (ach wat triest, wat zielig, wat een daad van pure zelfverloochening).
Mocht er een black list bestaan van anti-feministen, ik zou intussen vast in de top 10 prijken.
Want laat het duidelijk zijn: feminisme en responsief moederschap gaan klaarblijkelijk niet samen. Waarom niet? Ik heb werkelijk geen enkel idee, maar pientere vrouwen als Elisabeth Badinter en Heleen Mees zeggen het, dus zal het wel waar zijn.
Nu had ik altijd het idee dat slimme vrouwen doorgaans slimmer waren dan slimme mannen. Dat ze wel eens verder durfden kijken dan hun ongepoederde neus lang was. Dat ze konden nuanceren. Dat ze beseften dat er tussen zwart en wit ook diverse grijstinten bestonden. Geen idee waarom ik dat dacht, maar het was een prettige en geruststellende gedachte.
En dan lees je dat vrouwen die borstvoeding geven dat doen uit zelfopoffering, dat de natuurlijke en intieme daad van het borstvoeden zelf de vrouw reduceert tot 'chimpansee', dat 'goed moederschap' gelijkheid tussen man en vrouw onmogelijk maakt en zelfs de vrijheid van de vrouw in de weg staat', dat 'de baby de bondgenoot is van de mannelijke dominantie' en meer van dat tenenkrommend en hallucinant gewouwel.
Blijkbaar hebben deze dames een dermate triest en troosteloos beeld van het moederschap dat ze zich niet kunnen voorstellen dat mensen er bewust en in volle overtuiging voor kiezen om daar een aantal jaar hun prioriteit van te maken en er nog van te genieten ook.
Blijkbaar komt niemand van onze überfeministes op het idee dat borstvoeding geven gewoon erg leuk is en praktisch en bij uitstek gechikt voor luie en vrijgevochten moeders die overal willen gaan en staan met kind en zonder gedoe met flessen en poeder en fleswarmers en schema's.
In Noorwegen, één van de meest geëmancipeerde Europese landen, geeft 99 % van de moeders borstvoeding, waarvan 65 à 70 % minstens 9 maanden. De Noorse vrouwen moeten dus wel arme sloren zijn, gebukt onder het juk van het moederschap. Niets is minder waar. De gelijkheid tussen man en vrouw is haast nergens zo geslaagd als in Noorwegen (en andere Scandinavische landen). Men is er zelfs zo geëmancipeerd dat men er heeft bedacht dat vrouwen geen enkele hinder mogen ondervinden van het feit dat ze nu eenmaal een baarmoeder hebben en dus de kinderen baren. Dus krijgen de Noorse, Zweedse en Finse vrouwen minstens een jaar bevallingsverlof met behoud van 70 % van hun loon en de garantie dat ze na dat jaar gewoon weer aan de lag kunnen in dezelfde job. (Varders krijgen overigens ook een jaar vaderschapsverlof).
Als we sommige feministes mogen geloven zou daar door de geëmancipeerde Scandinavische vrouwen massaal tegen geprotesteerd moeten worden: een jaar weg van de werkvloer!? Een jaar thuis met een veeleisend mormel!? Help!
Maar wat deden de Scandinavische vrouwen: ze gingen gewoon opvallend meer en vooral langer borstvoeding geven. En daar kozen ze helemaal zelf voor, uit vrije wil, de domme wichten.
Overigens zijn er maar weinig plekken ter wereld waar je zoveel vaders met hun baby op stap ziet als in diezelfde landen. Hoezo 'baby staat gelijkheid van man en vrouw in de weg'?

En zo zijn we weer een illusie armer: de feministische intelligentsia blijkt net zo slim en breeddenkend als de doorsnee macho.

10 opmerkingen:

  1. hoe zit dat in Duitsland? Daar krijgen vrouwen ook een jaar moederschapsverlof. Ik weet niet of 't op dezelfde manier is als in Noorwegen, maar ik hoorde van een nicht die in Duitsland woont, dat veel vrouwen er lak hebben aan dat jaar... Ik snap 't ook niet hoor, dus er moet wel een verschil zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Tja Bieke, hoe kun je nu die 'feministes' ooit overtuigen van het feit dat je vrijwillig koos om je kind niet naar de creche te brengen, en om borstvoeding te geven?

    BeantwoordenVerwijderen
  3. ik vraag me af of je moet overtuigen. Iemand die in de krant zit te kakelen over hoe vrouwen zich moeten voelen vind 'k vooral genant. Ze doet maar, zo zal het toch altijd zijn. Heb ooit wel zo'n overtuigingsdrang gevoeld, maar 't was enkel omwille van m'n eigen onzekerheid...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik vond je blog via Google alerts. Interessant stukje!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Zeg, en wat moet het vaderschap? Of tellen die weer niet mee?
    Ik ben het niet volledig eens met wat Badinter en co verkondigen, maar soms heeft ze wel een punt.
    Vooral dan als het gaat over de economische afhankelijkheid die een doorgedreven en perfectionistisch moederschap met zich meebrengt. Geen eigen inkomen, een heel afhankelijke positie van de partner, grote zorgen als hij wegvalt (door scheiding - 1 op 2 tegenwoordig - of overlijden). Ik weet het, geen populair onderwerp, en zorgen voor later, en 'mij overkomt dat niet', enz..., maar wel een harde realiteit die veel vrouwen treft die dan pas beseffen welke gevolgen hun keuze heeft.

    Het stoort mij ook geweldig dat alles wat met kinderen grootbrengen en opvoeden automatisch op de rug van de vrouwen lijkt terecht te komen. Vaders moeten niets - als ze eens een pamper verversen zijn het zowaar helden! -, moeders moeten alles, van een dubbele moraal gesproken.

    Badinter is misschien niet genuanceerd, maar dit stukje is het zeker ook niet. Geef mij maar een genuanceerde visie ergens tussenin: natuurlijk is het grootbrengen van kinderen belangrijk en erg waardevol, maar zo'n belangrijke taak kan beter door meerdere personen samen uitgevoerd worden, en dan is de vader van de hummel in kwestie in mijn ogen de meest logische co-verzorger. Want ja, moeder zijn is belangrijk en bevredigend maar ook zwaar en toch ook een beetje beperkend.
    Ik ben zelf moeder van twee geweldige jongens, en ben heel blij dat de vader hier zijn volle verantwoordelijkheid neemt en evenveel voor zijn oogappels zorgt als ik. Waardoor ik ook tijd en energie heb voor andere dingen die ik graag doe. En om ervoor te zorgen dat ik mijzelf en mijn kinderen altijd financieel zal kunnen behelpen. Ik ga voor een 'goed-genoeg'-moederschap. Samen met een 'goed-genoeg'-vaderschap, denk ik dat dat ruim volstaat voor het gelukkig grootbrengen van mijn kinderen.
    Niet iedereen vindt zijn/haar opperste voldoening in het zorgen voor kinderen, en zolang die kinderen niets fundamenteels tekort komen, is dat ook geen probleem.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Laten we dan maar een voorbeeld nemen aan Scandinavië. Moederen is iets wat niet alle vrouwen zullen leren maar het is een rijke ervaring die je een diepere ontwikkeling geeft.

    Goeie blog om over na te denken.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooi,interessant stuk!!

    Vrienden van ons wonen in Zweden (komen uit Denemarken). Om de details te weten van hun thuisblijfbeleid zou ik ze moeten bellen of mailen maar ze was alvast langer thuis dan een jaar en bovendien kon haar oudste niet naar de opvang (of toch maar beperkt) omdat ze thuis was voor de baby.

    Die 15 weken bij ons zijn dan toch al een begin....

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik vraag me ook af of je moet overtuigen. Ik denk dat vrouwen vaak uit onzekerheid zo'n stelling innemen, omdat ze vaak een schuldgevoel hebben. Dat schuldgevoel wordt vaak een stuk gepusht door de maatschappij, vind ik, en vrouwen kunnen dat niet altijd een plaats geven. Jammer dat mannen in gelijk welke visie vaak afgebroken worden, lees er het stuk van Mia Doornaert maar op na.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Net je blog gevonden door random doorklikken :)
    Ik lees dit inderdaad met verbazing. Ben een zeer, zeer vrijgevochten vrouwmens en ook op en top voor gelije rechten, noem het feminisme. En ik heb onlnags ontdekt dat ik zwanger ben, vrij ver zelfs. Ben er super blij mee, ook al sta ik er alleen voor.
    Zelfopoffering etc? Och, dat zijn woorden van gefrustreerde vrouwwijven.
    Ik heb me nog nooit door iets of iemand laten tegenhouden, zo ben ik onlangs nog door de Thaise bergen gereden op een motor. Huis zelf verbouwen, motorblokjes van mijn oldtimer wisselen en ja: straks ook bevallen, borstvoeding en de beste mama van de wereld proberen te zijn. Oh en koekjes bakken, uiteraard. Ik vind mama's de grootste feministes die er zijn, zeker als ze kiezen om zich te focussen op een zeer mooie waardevolle prioriteit. Met of zonder steun van een man.
    Dus schud af die nare verwensingen van een soort vrouw dat je niet wil zijn: de frustro.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik heb dat artikel van Badinter in De Morgen ook met groot ongeloof gelezen. Jouw respons erop vind ik fantastisch, Bieke!

    In mijn omgeving zijn de vaders net veel meer betrokken bij de kinderen omdàt de mama's borstvoeding geven. Automatisch moeten ze daardoor wel wat meer huishoudelijke taken op zich nemen. Was het niet een Frans onderzoek dat uitwees dat veel vrouwen de borstvoeding opgeven omdat ze geen steun krijgen van hun partner? Het lijkt me dus net dat het vaak de flessenmama's zijn die in een 'minder geëmancipeerde' relatie zitten...

    BeantwoordenVerwijderen