biekesblog


zaterdag 27 februari 2010

Ooit, in een niet eens zo ver en stoffig verleden, was ik een overtuigd feministe. Nu ja, dat vond ik zelf althans.
Gelijke rechten, geen sexisme, weg met het beeld van de vrouw als sexsymbool, ... enfin, u snapt het plaatje wel.
En toen werd ik moeder, iets wat mijn inziens het feminisme geenszins in de weg hoefde te staan. Maar dat bleek buiten de opperfeministes in media en literatuur gerekend. Plots werd ik ongevraagd tot het kamp van de vijand gerekend...bleek ik een verraadster van de allerlaagste soort. De misstappen die onvergeefelijk bleken in feministische middens en mij overduidelijk konden aangewreven worden waren: natuurlijk bevallen (belachelijke martelarij), borstvoeding geven, en dan nog langer dan een paar maanden ook (de opoffering!), mijn kind niet te pas en nog minder te onpas aan derden overlaten (tsss, geen eigen leven meer) en als kers op de taart, de ultieme doodzonde: m'n carrière opgeven en doodgemoedereerd (let op het woord 'moeder' in doorgemoedereerd) thuis voor de kroost gaan zorgen (ach wat triest, wat zielig, wat een daad van pure zelfverloochening).
Mocht er een black list bestaan van anti-feministen, ik zou intussen vast in de top 10 prijken.
Want laat het duidelijk zijn: feminisme en responsief moederschap gaan klaarblijkelijk niet samen. Waarom niet? Ik heb werkelijk geen enkel idee, maar pientere vrouwen als Elisabeth Badinter en Heleen Mees zeggen het, dus zal het wel waar zijn.
Nu had ik altijd het idee dat slimme vrouwen doorgaans slimmer waren dan slimme mannen. Dat ze wel eens verder durfden kijken dan hun ongepoederde neus lang was. Dat ze konden nuanceren. Dat ze beseften dat er tussen zwart en wit ook diverse grijstinten bestonden. Geen idee waarom ik dat dacht, maar het was een prettige en geruststellende gedachte.
En dan lees je dat vrouwen die borstvoeding geven dat doen uit zelfopoffering, dat de natuurlijke en intieme daad van het borstvoeden zelf de vrouw reduceert tot 'chimpansee', dat 'goed moederschap' gelijkheid tussen man en vrouw onmogelijk maakt en zelfs de vrijheid van de vrouw in de weg staat', dat 'de baby de bondgenoot is van de mannelijke dominantie' en meer van dat tenenkrommend en hallucinant gewouwel.
Blijkbaar hebben deze dames een dermate triest en troosteloos beeld van het moederschap dat ze zich niet kunnen voorstellen dat mensen er bewust en in volle overtuiging voor kiezen om daar een aantal jaar hun prioriteit van te maken en er nog van te genieten ook.
Blijkbaar komt niemand van onze überfeministes op het idee dat borstvoeding geven gewoon erg leuk is en praktisch en bij uitstek gechikt voor luie en vrijgevochten moeders die overal willen gaan en staan met kind en zonder gedoe met flessen en poeder en fleswarmers en schema's.
In Noorwegen, één van de meest geëmancipeerde Europese landen, geeft 99 % van de moeders borstvoeding, waarvan 65 à 70 % minstens 9 maanden. De Noorse vrouwen moeten dus wel arme sloren zijn, gebukt onder het juk van het moederschap. Niets is minder waar. De gelijkheid tussen man en vrouw is haast nergens zo geslaagd als in Noorwegen (en andere Scandinavische landen). Men is er zelfs zo geëmancipeerd dat men er heeft bedacht dat vrouwen geen enkele hinder mogen ondervinden van het feit dat ze nu eenmaal een baarmoeder hebben en dus de kinderen baren. Dus krijgen de Noorse, Zweedse en Finse vrouwen minstens een jaar bevallingsverlof met behoud van 70 % van hun loon en de garantie dat ze na dat jaar gewoon weer aan de lag kunnen in dezelfde job. (Varders krijgen overigens ook een jaar vaderschapsverlof).
Als we sommige feministes mogen geloven zou daar door de geëmancipeerde Scandinavische vrouwen massaal tegen geprotesteerd moeten worden: een jaar weg van de werkvloer!? Een jaar thuis met een veeleisend mormel!? Help!
Maar wat deden de Scandinavische vrouwen: ze gingen gewoon opvallend meer en vooral langer borstvoeding geven. En daar kozen ze helemaal zelf voor, uit vrije wil, de domme wichten.
Overigens zijn er maar weinig plekken ter wereld waar je zoveel vaders met hun baby op stap ziet als in diezelfde landen. Hoezo 'baby staat gelijkheid van man en vrouw in de weg'?

En zo zijn we weer een illusie armer: de feministische intelligentsia blijkt net zo slim en breeddenkend als de doorsnee macho.

maandag 1 februari 2010

flink

Het moet één van de populairste termen zijn in het doorsnee Vlaamse gezin met kleine kinderen.
'Eet flink je boterhammen op'. 'Ga je flink op het potje?' 'Wat kan jij al flink je jas aandoen!'. Het moge duidelijk zijn dat 'flink' in deze context een postieve connotatie heeft. Het woord siert menig schoolrapport, kruidt de evaluatie van de meegaande kleuter op het oudercontact en achtervolgt ons bijgevolg de rest van ons leven.

Zoekt u voor de lol eens op wat 'flink' precies betekent. 'Moedig', 'volhardend', 'kranig', 'fors', 'kordaat', 'krachtig', 'sterk', 'stoer', ... en meer van die strekking. Waarom we in vredesnaam van pakweg een driejarige zouden verwachten dat hij zich 'kordaat', 'krachtig en 'onbevreesd' gedraagt? Ik heb werkelijk geen idee, maar alla.

Wat vreemder en een stuk minder logisch is het gebruik van de term in de betekenis van 'braaf', 'gehoorzaam' en 'meegaand'...zoals het hier meestal wordt bedoeld. 'Wat flink dat je je broccoli hebt opgegeten!' 'Wat heb je flink opgeruimd!' Duh! Echte helden (en dus flinkerds) zijn niet gehoorzaam en meegaand en hebben geen tijd voor triviale nonsens zoals broccoli en opruimen. Kijk maar naar Robin Hood en Superman, Harry Potter en Peter Pan, ... Zag je die wel eens blokken in een doos schikken of geestdriftig op een stronkje witlof kauwen?

Geen Alice in Wonderland zonder een eigenwijze Alice, geen Mary Poppins zonder de bijdehande Jane & Michael en wat zou er nog spannend en onderhoudend zijn aan 'de vijf' en 'de olijke tweeling' als de vijf en de tweeling zich netjes aan de regels hielden, zich onledig hielden met het netjes houden van hun kamer en spruitjes eten, en hun nieuwsgierigheid en dadendrang 'flink' in bedwang wisten te houden? Niks. Flinke kinderen zijn niet spannend, onderhoudend of inspirerend. Ze zijn saai en geen mens wil zien of lezen wat ze zoals doen.Vraagt u het maar aan Marc Twain (mocht dat kunnen): eigenwijze kinderen zijn big business, kassakassa. We zijn dol op eigenwijze kinderen, zolang ze maar niet in ons eigen huis wonen en ze ons niet in het echte leven voor de voeten lopen.

Tijd voor introspectie en voor de volgende prangende vraag: wilt u uw kind zien opgroeien tot een ondernemende en leergierige volwassene? Een persoon die anderen inspireert, boeit en begeestert? Iemand die weet wat hij/zij wilt en daar achteraan gaat? Iemand die z'n talenten benut en inzet? Denkt u hiet gerust even over na.
Als het antwoord op deze prangende vraag ja is, beste ouder, beste juf en meester, beste oma en suikernonkel, gelieve dan vanaf heden het gebruik van het woord 'flink' aanzienlijk te beperken en het uitsluitend te bezigen in de originele betekenis en in omstandigheden die er om vragen, met name wanneer uw kind onverschrokken ten strijd trekt tegen stuitend onrecht. Dan, en enkel dan, is het toegestaan 'Flink zo!' te roepen.