TdF2023: Omarm de pijn

 

Zou vandaag eindelijk duidelijk worden wie deze Tour wint? Zou de wipplank eindelijk stilvallen? 37 podcasts, 48 krantenartikels en een paar dozijn tv-analyses over deze aanslepende kwestie brachten geen opheldering over de hamvraag van deze Tour, die voorbestemd was om op een duel uit te draaien. Pog of Vingo, Vingo of Pog? De rest rijdt er bij als verdienstelijke figuranten, sommigen zelfs als decorstukken. Etappezeges en de strijd om de bollen zijn aardige subplots, maar de belangrijkste verhaallijn is geel.

Het langste duel uit de geschiedenis van Frankrijk schijnt een negentienjarig gevecht te zijn geweest tussen officieren François Fournier-Sarlovèze en Pierre-Antoine comte Dupont de l’Etang. Fournier had een kort lontje en daagde Dupont uit omdat die hem de toegang weigerde tot een bal. De zaak liep uit de hand en mondde uit in een private oorlog tussen de twee mannen, met regels die onder meer stelden dat de twee elkaar met het zwaard moesten bekampen van zodra ze zich binnen een straal van honderd mijl van elkaar bevonden.

De decennialange strijd werd pas gestaakt toen Dupont zich verloofde en Fournier meedeelde dat hij wel klaar was met het hele duelgedoe. Goddank duurt de Tour geen 19 jaar. 

 

Tijd is een glibberige loopplank zonder leuning; soms je bondgenoot, even vaak je duivel. 

Maar als we eerlijk zijn worden tijdritten niet uitgevochten tegen de tijd, noch tegen de concurrentie, maar tegen de pijn. De kunst is de bereidheid opbrengen om in de pijnpoel te duiken als een kind in het ballenbad van Ikea. “Omarm de pijn”, zei Victor Campenaerts, alsof hij het had bedacht, in plaats van mijn vroedvrouw die mij met korte en instagramwaardige quotes door de persweeën loodste.

 

Maar serieus nu, want wat een kwelling van een tijdrit, met een helling van 11 % in de dreigende staart. Fijne bijkomstigheid van die stijgende finale was dat de strijd om de bergpunten zich verderzette tegen de klok. Maar toen wisten wij nog niet wat voor krankzinnig exploot Jonas Vingegaard uit z’n dunne klimmersbenen zou schudden. 

Dat hij vorig jaar al de laatste tijdrit had kunnen winnen, als hij z’n benen niet had stilgehouden voor Wout. Dat de tester van dienst dacht dat de apparatuur kapot was toen Vingegaard een absurd hoge VO2max van 97 ml/kg/min liet optekenen toen z’n maximum waarden werden gemeten: we wisten het allemaal wel, maar als het gapende verschil je zo brutaal toeschreeuwt van op je tv-scherm blijf je toch sprakeloos staren?

 

Het mooie aan dit soort uitzonderlijke prestaties is dat ze zo uitzonderlijk zijn dat ze de wielergeschiedenis kleuren met fluostift.

Het lastige aan dit soort uitzonderlijke prestaties is dat ze zo uitzonderlijk zijn dat ze vragen oproepen die we al decennia niet meer willen horen, die we onmogelijk kunnen beantwoorden en die een schaduw werpen op wat gewoon bewonderenswaardig zou moeten zijn. 

TdF2023: Koersvervalsing

 

Die keer toen een motard een lompe hooibaal aantikte die pardoes voor het voorwiel van Primoz Roglic belandde.

Die keer toen Julian Alaphilippe lekker op pad was met Wout en Mathieu in de Ronde van Vlaanderen, tot hij tegen een motor knalde.

Die keer toen de volgwagen van Quick-step in de Brabantse Pijl een rijtje renners omver maaide.

Die keer toen Pieter Serry door een wagen van Team BikeExchange van z’n fiets werd gereden.

Die keer toen de auto van de koersdirecteur de fiets van Jesper Skibby platwalste op de Koppenberg.

Die keer toen Brent van Moer op kop lag in de Ronde van Limburg, maar niet won omdat de seingever hem de verkeerde kant uitstuurde.

Die keer toen Tadej Pogacar vroeg, maar vinnig versnelde en gehinderd werd door een motor.

Vals, valser, valst. Geen sport oneerlijker dan de koers, waar glorie en nederlagen beslist worden door blinde bestuurders, stupide supporters, wapperende jasjes, vlaggen in wielen, Hilaire achter het stuur, dronken debielen, selfiesticks, slagbomen, olievlekken en lekke plonsbadjes. Zoveel wedstrijden in het koersgeheugen die een andere uitkomst hadden kunnen hebben als niet zus of zo en zonder a of b. Zeker weten we het niet, maar de gedachte aan gemiste kansen en gesmoorde mogelijkheden wringt altijd.

 

Is het de verse herinnering aan publiekloze coronakoersen en de serene slotklim naar de Puy-de-Dôme, of loopt er echt meer verkeerd dan ooit? In ieder geval zijn we de malheuren zat; hebben we genoeg van de godmiljaardes en de maar enfins en de ‘Wat als?’.

 

Waar pech beslist speelt geluk de tweede hoofdrol. 

Geluk is nog net kunnen uitwijken wanneer een half peloton vlak voor je crasht. Geluk is een paar intacte banden. Geluk is net onder de wild zwaaiende arm van een toeschouwer kunnen duiken. Geluk is voorop kunnen blijven omdat de meerderheid geen zin heeft om je terug te halen. Geluk is die ene dag met superbenen en een licht hoofd. Geluk is een dreigende berg zien en er over vliegen zonder angst voor het dalen. Geluk is die laatste bidon. Geluk is Wout heten en voor een keer zonder Remco, Mathieu of Tadej voorop rijden, niet over je schouder moeten kijken, op niemand moeten wachten, en je vuurtorenhoge pijngrens aan gruzelementen trappen. Geluk is Wout heten, een hele loopbaan voor een ander labeuren, je pensioen in de verte zien lonken, op een mooie zomerdag de benen van je leven onder je beurse kont voelen en naar je eerste Tourzege fladderen. Soms weegt geluk tien kilo minder. Geluk is prachtig, maar het is zelden genoeg.

TdF2023: Geen medelijden

 ‘Well – well; the sad minutes are moving,

Though loaded with trouble and pain;
And some time the loved and the loving
Shall meet on the mountains again.’ (Emily Brönte)

 

De Alpen, de Alpen! Col de Saxel, Col de Cou, Col du Feu, Col du Jambaz en Col de la Ramanaz, en daarna gezwind over de Joux Plane, richting Morzine. De Tour kent geen medelijden en geen geduld.

 

Arme Maxim Van Gils, gisteren tweede, dus bijna eerste; slecht geslapen; brakke benen; vandaag opnieuw kloek in de vlucht. Even later gehavend, omzwachteld en lijdend in de gruppetto.

Arme Adrien Petit, met een halve fietsbroek om het lijf en een bilpartij als een rauwe ham voor de bezemwagen uit zwalpend.

Arme Esteban Chaves, vleesgeworden zonnigheid: een gescheurd kampioenentruitje en zonder zijn eeuwige glimlach de ambulance in.

Arme Romain Bardet, opgetrokken uit klasse: uit de bocht, in shock, uit koers.

Arme Pierre Latour, in doodsangst na elke klim, de halve dag stervend met dichtgeknepen remmen.

Arme Fransen, zich schor schreeuwend en een hamstringblessure rennend voor Julian en Thibaut, om hun helden zonder mededogen te zien dumpen als lege blikjes.

Arme koerskijkers met een teveel aan empathie, die een noodlottige en riskante etappe moesten aanschouwen, in de wetenschap dat er aan het einde nog een waanzinnige afdaling wachtte.

Arme renners die zich verdienstelijke klimmers waanden, maar bergop gewurgd, geplet, vermorzeld, vernietigd werden door een geelzwarte hogesnelheidstrein met een potige sprinter op kop.

Arme ploegleiders die ook gewoon hun stinkende best doen, maar twee teams vier op een rij zien spelen alsof de rest er niet toe doet.

Arme Vlaamse analisten, hun overslaande hartslag en hun piekende bloeddruk, bij het aanschouwen van Wout die z’n rijk gevulde vat tot op de bodem leegt voor de ploeg.

Arme Jai Hindley, bijtend, klauwend, klampend, vechtend voor die podiumplek.

Arm asfalt van de Joux Plane, platgewalst, gepijnigd en meter voor meter bevochten.

Arme koerskijkerharten van tegenwoordig, huppelend, roffelend, ontploffend voor het scherm.

Arme commentatoren, die niet eens tijd krijgen voor een broodje of een plaspauze en elke dag alle mogelijke en onmogelijke scenario’s moeten overwegen.

Arme Tourcolumnisten die elke dag honderd en één feiten, accidenten en malheuren in 400 woorden moeten persen terwijl ze opgewonden op en neer springen op hun stoel.

Arme huisdieren van Tourcolumnisten die hun gezapige bestaan en hun dutjes verstoord zien door dagelijkse en luide Tourcommotie.

Arme mensen die niet naars de koers kijken, want ze weten niet wat ze missen.

TdF2023: Nekvel

Dingen die ik heb onthouden van twee doldrieste Tourweken:

De haast aanstootgevende spielerei en relaxte joligheid van Tadej Pogacar die de indruk moet wekken dat hij op tentenkamp is met de jeugdbeweging in plaats als topfavoriet deel te nemen aan de lastigste wielerwedstrijd van het jaar;

José die revanche neemt voor jarenlange onderbreking en tegenspraak door Michel door Renaat te onderbreken en tegen te spreken;

Hoe belachelijk lang het duurt voor we een tijdrit krijgen;

De belachelijk bitsige strijd om de vroege vlucht, die elke dag langer en brutaler lijkt te worden;

De hoeveelheid betweterige kritiek op een van de twee succesvolste teams, waaruit een mens die niet beter weet zou kunnen afleiden dat het team in kwestie succesvol is ondanks hun onkunde en deze status enkel te danken heeft aan het toeval en bovengemiddeld veel geluk;

Dat hoge bomen nog altijd veel wind vangen en dat de beste stuurlui in hun joggingbroek op de sofa hangen;

De deerniswekkende lijdensweg van sommige sprinters in de meest stijgende Tour in decennia;

De bodemloosheid van het eikenhouten vat vol gerijpte wielerhistorie, -mythen en -sagen, dat zich elk jaar automatisch bijvult;

Dat daalangst erger is dan faalangst als je in de bergen fietst;

Dat het wellicht een goed idee is om even in te checken bij je achterop bengelende sprinter om te weten of die nog genoeg moraal heeft voor je zijn kloeke ploeggenoot opoffert om hem op sleeptouw te nemen;

Dat willen en kunnen soms niet volstaan om te doen;

Hoeveel wild vendelzwaaiende, dronken of mediageile supporters nog steeds geen flauw idee hebben waar ze mee bezig zijn langs de kant van de weg;

Dat Maxim Van Gils “pipi doen” zegt ipv “plassen”, wat hem nog leuker maakt dan ik hem al vond, maar volstrekt niets zegt over wat hij allemaal kan bergop (echt veel);

Dat deze Tour tot aan het gaatje bevochten zal worden en goed op weg is om die van 1989 te evenaren wat spanning betreft;

Dat Michal Kwiatkowski allicht honderd en een dozijn koersen had kunnen winnen in zijn leven als hij andere en zelfzuchtiger keuzes had gemaakt, maar dat coureurs met het einde van hun carrière in zicht soms gewoon foert zeggen en zichzelf heruitvinden en dat dat misschien nog mooier is dan honderd en een dozijn koersen winnen, omdat wat komt wanneer je het niet meer verwacht je onverbiddellijk bij je nekvel grijpt.

TdF2023: Baldadig

 

Soms, op dagen als etappe 12 van deze Tour, denk ik zonder enig heimwee terug aan veel vroegere tijden, toen een zorgvuldig geplande aanval op 20 km van de meet of een ongelukkige lekke band ons wakker schudde uit de lome lethargie die onlosmakelijk verbonden was met de Tour. Ach, waar ben je gebleven, vredige, verdovende voorspelbaarheid? En hoe vurig hoop ik je nooit meer terug te zien.

 

Dag 12 en dreigend gebergte in het verschiet, maar niets deed vermoeden dat de renners in een halfwegdipje zaten of hun benen wilden sparen voor het opwaartse geweld dat hen te wachten stond.

90 van de 170 af te leggen hobbelige kilometers richting Belleville-en-Beaujolais staarden wij gebiologeerd en ontredderd naar wilde, gulzige en bij wijlen krankzinnige acties tot niemand nog wist wie waar reed en of er überhaupt nog een soort van peloton bestond. Wie dacht iets van koers te kennen tuurde vertwijfeld in de spiegel.

Het team van de gele truidrager, de afgelopen week al eens omschreven als “saai en behoudend”, gooide alle pionnen in een strijd waarvan we de inzet enkel konden raden.

Wat een slimme Fabio Jakobsen, die had geanticipeerd op de waanzin die hem die nacht in een koortsdroom was geopenbaard en wijselijk niet meer van start ging. In gedachten zag ik Fabio in de auto huiswaarts op z’n smartphone naar de etappe kijken en opgelucht ademhalen, zichzelf feliciterend om zijn voorzienigheid.

 

Mathieu van der Poel had zichzelf daags voordien even gespaard met een vervelende snotvalling. Zelf heb ik doorgaans toch een weekje nodig om verkoudheidssymptomen te overwinnen, maar de valling van Mathieu was er eentje waar elke wielertoerist om zou smeken en zelfs gul voor zou betalen. 

Helaas voor Mathieu werd hij achternagezeten door drieste jagers met echte klimmersbenen. Daaronder een bezeten Bask die z’n gemiste openingsweekend wilde goedmaken en het Franse collectief Cofidis een tweede zege en natte tranen zou bezorgen na 15 jaar strenge droogte.

 

“Waarom?” vroeg José een keer of 7 tussen 13u30 en 17u25, verkeerdelijk veronderstellend dat alles een reden heeft; dat mensen, zelfs coureurs rationele wezens zijn, die beslissen, kiezen, handelen en racen met hun verstand, alsof je het leven en het lot kan verschalken met gortdroge ratio. 

Elke dag dank ik de wielergoden en het universum om de coureurs van tegenwoordig, om hun vrij dwalende driften en instincten, om hun verbijsterende gebrek aan redelijkheid. Laat de bergen komen. Leve de baldadigheid.

TdF2023: Krokodil

 

We wisten op voorhand dat het een dag was om in fluostift de naam van Jasper Philipsen, de snelste man van deze Tour, bij te schrijven. Wat we nog niet wisten was dat Jasper na zijn wat omstreden sprintzeges een resem haatberichten aan zijn adres had gelezen. “Lees dat niet en trek het je niet aan”, adviseerde José grootvaderlijk. Grootouderlijk advies, hoe goedbedoeld ook, heeft het nadeel dat het doorgaans uit andere tijden stamt, tijden zonder de uitdagingen van een digitaal tijdperk bijvoorbeeld, zodat je er niet zo veel aan hebt.

Dat koers emotie is, wordt vaak gezegd. Dat woede ook een emotie is wordt soms vergeten. Een slag in de lever of een scheldtirade op twitter, au fond zijn ze een uiting van dezelfde soort colère, dat zich rücksichtlos een weg baant vanuit de onderbuik.

 

Ook een sport vol traditie en geschiedenis ontkomt niet aan de digitale vooruitgang. Zo krijgen we sinds kort een stukje communicatie uit de ploegwagens mee, zoals in de Formule 1. Horen wat ploegleiders in de oortjes van hun renners roepen moet de koers aantrekkelijker maken voor de veeleisende kijker. Niet iedereen is even enthousiast over dit soort nieuwerwetse spitsvondigheden. Marc Madiot, opperhoofd van de Franse formatie Groupama-FDJ, sloeg het aanbod beslist af. Alsof Marc zomaar alle tactische geheimen van zijn ploeg zou vrijgeven voor 5000 euro compensatie. Dat Madiot zelfs doorgaans uit het raam van zijn ploegauto hangt te brullen als een opgewonden betoger, en er in zijn team sowieso weinig doorwrochte tactiek te bespeuren valt laat ik even in het midden. Ook het Spaanse Movistar, de ploeg die in hun eigen docureeks ‘El día menos pensado’ een onthutsend gebrek aan strategie vertoonde, weigerde mee te doen, wat ik buitengewoon grappig vond.

 

Toch begreep ik de reserves. Niemand gooit graag z’n interne keuken op straat. Al vallen daar natuurlijk gewiekste oplossingen voor te bedenken. Zo kwam het team van Tadej Pogacar met de cryptische teamboodschap “Everybody jump the tiger, when the crocodiles have to swim, you jump!”, zodat wij ons een doodsaaie etappe lang konden buigen over de mogelijks dieperliggende boodschap achter de codetaal en ons afvragen wie de tijgers en wie de krokodillen waren.

Het weer stond in ieder geval in het teken van de krokodillen, een bijzondere en uiterst gevaarlijke diersoort die het makkelijk haalt van grote prooien doordat ze minstens twintig minuten lang hun adem kunnen inhouden, veel langer dan andere zoogdieren. Wanneer ze jagen werken ze samen, waarbij de ene krokodil de prooi opjaagt en de andere op de loer ligt. Jasper Philipsen bleek opnieuw de echte krokodil.

TdF2023: Spijt

 

Uitdagend, was het meest gebruikte adjectief in de voorbeschouwingen op de tiende etappe. 3000 golvende en glooiende hoogtemeters tussen Vulcania en Issoire, daags na een rustdag en onder een loden hitte: redenen genoeg om het een beetje rustig aan te doen.

Maar wielrenners volgen zelden het script en doen soms gewoon hun goesting. Veertien minuten na de officiële start was er kop noch staart te krijgen aan de toestand en zaten de twee voornaamste Tourkandidaten in de kopgroep, waar niemand hen verwachtte, noch wilde zien zitten. “Dit heb ik nog nooit meegemaakt”, stamelde Christophe Vandegoor, die nochtans al één en ander heeft meegemaakt en te jong is om van een sputterend geheugen te verdenken.

Niet dat we tijd kregen om de situatie rustig te overschouwen want het hagelde brutale aanvallen en achteraan tuimelde de ene na de andere kloeke coureur uit de staart van het peloton, als neo-profs tijdens hun eerste grote wedstrijd. “De derde wereldoorlog” sprak Renaat plechtig, omdat je tenslotte niet doodgaat van een hyperbool meer of minder.

 

Ik vroeg me af of de wellustige aanvallers het roadbook van de volgende dagen wel hadden bekeken. Persoonlijk zou elke zweem van aanvalsdrift mij meteen vergaan bij het zien van de heuvelachtige ellende die de rest van de week brengt, maar een coureursbrein is afwijkend bedraad. Het brein van Julian Alaphilippe bijvoorbeeld, lijkt op een complex gecombineerd besturingssysteem, zoals de meeste adhd-breinen, waar tientallen lichtjes tegelijk knipperen. Zoals alle koersfans met een zwak voor Julian bid ik al jaren voor een glorieuze wederopstanding van de Franse chouchou. Groot was dan ook onze vreugde toen wij Juju als een speer richting kopgroep zagen knallen.

De blijde verwachting was van eerder korte duur. Een paar uur later verdween Julian in een roemloos achtervolgend groepje.

 

Voorin reed intussen een eenzame Let die elk jaar nationaal kampioen tijdrijden wordt in Letland, en van wie je dus kan vermoeden dat hij goed gedijt in z’n eentje. Stevig en stabiel tempo, kop in kas, moedig voorwaarts. Maar ook die droom zou een droom blijven en gemeen uitmonden in spijt. Nergens zijn vreugde en verdriet zo onafscheidelijk als in de koers. Er was geen tijd om te treuren over de unieke, maar verloren kans van Neilands, want daar waren de tranen van Pello Bilbao, die zo graag wilde winnen voor zijn verongelukte ploegmaat Gino Mäder. Gino die een zwerfhond vond in de straten van Bilbao, het dier adopteerde en hem grappend Pello noemde. Soms klopt een koersscenario beter dan je het kan verzinnen.

TdF2023: Vulkaan

 

Etappes waar iedereen maanden op voorhand over spreekt en waar de mensen voor thuisblijven hebben de neiging om te ontgoochelen, zoals de reis waar je zo naar uitkeek, maar het eten trok op niks, het wemelde van de muggen en het weer viel dik tegen.

Mythische en historische plekken zijn aardig, maar vulkaan vol geschiedenis of niet, er moest nog altijd gefietst worden, en liefst een beetje hard. 

Een paar minuten na de start werd duidelijk dat ontstellend weinig volk genoeg animo had om zich een plekje op de Wikipedia-pagina van de Puy-de-Dôme toe te eigenen. Stelletje hazenharten.

Had ik hier zo naar uitgekeken, naar deze educatieve klasuitstap en het obligate gekissebis van Renaat en José?

 

Rotverwend en ongeduldig zijn wij wielerkijkers vandaag, verknoeid door de langdurige blootstelling aan een waanzinnig soort tweewielige bokssport. Ronduit pedant.

“Dit kan veel sneller, “ zei José, alsof wij dat zelf niet zagen. Niet dat wij het zelf sneller kunnen, maar dat is compleet naast de kwestie.

Ik durfde niet luidop hopen op spanning, want voor je het weet ligt er een renner tegen de grond om even later roemloos in een ambulance te stappen, en dat hadden we al te veel gezien en niemand wordt er vrolijk van.

In het peloton zag je de opluchting op de gezichten van mannen die zich afvroegen waarom ze hier hun slaap voor hadden gelaten. Voorin zag je dromen blinken in 14 paar gretige ogen, het soort dromen dat wat later sporen van waanzin zouden vertonen.

 

Maar en avant, immer voorwaarts, richting vulkaan. De laatste eruptie van de Puy-de-Dôme vond plaats rond 5760 v.Chr., waardoor de vulkaan als uitgedoofd wordt beschouwd, al kan een toekomstige eruptie niet helemaal worden uitgesloten, zoals je ook een extra jaar voor Mark Cavendish of een Tourzege voor Primoz Roglic niet compleet kan uitsluiten. 

Boven op de Puy-de-Dôme bouwden de Romeinen een tempel voor Mercurius, god van de handel, de reizigers en de winst. Mercurius vond het vast prima dat de Amerikaan Matteo Jorgenson in z’n eentje als eerste naar boven reed. Matteo kwam vier jaar geleden naar Europa om een echte profrenner te worden. Elke cent die hij verdiende spendeerde hij aan trainingskampen, duur materiaal en beter worden, altijd maar beter worden. Terwijl wij ons vergapen aan zeldzame wonderkinderen, met een sterrenkijker naar Wout turen en en poppolletjes houden, vergeten we renners als Matteo, die zich in stilte een weg naar boven wroeten.

Dat Matteo 400 meter voor de meet werd ingehaald, zonder een toeschouwer om hem vooruit te schreeuwen, deed mijn beproefde koershart stilletjes kraken. Allicht niet voor het laatst.

TdF2023: Hinderlaag

Ik ben er nog nooit in geslaagd om aan een koersleek haarfiijn uit te leggen waarom renners zich in een kansloze vlucht storten, als de lemmingen in de Disney sage. Bij elke poging stuit ik op wazige blikken vol onbegrip.

Waarom zou je opteren voor de lastigste manier om de finish te bereiken, je neus in de wind, als opgejaagd wild, met 0,0001 % kans op een fortuinlijke afloop? Is het overmoed? Is het masochisme? Een aandoenlijk naïef soort geloof in de gulheid van de wielergoden?

 

Nu is kansloos een bedrieglijk begrip, vermits er altijd wel een minuscule kans bestaat dat het meest onwaarschijnlijke gebeurt, zoals er wel degelijk een kans bestaat dat er een F16 op het dak van je huis belandt, dat je de Lotto wint of dat Thibaut Pinot dit jaar het geel draagt in Parijs. Kansberekening is het oplijsten van het totale aantal mogelijkheden. Elke denkbare uitkomst telt mee. Waarschijnlijkheid doet er niet toe.

Misschien is de kansloze vlucht wel de kwintessens van het wielrennen, een sport die gedijt bij toevalligheden en accidenten en waar in theorie elke renner die durft gokken een kans maakt om te winnen. De kansloze vlucht is hoop op drift. Hoop dat er achter de vlucht(ers) geaarzeld wordt, dat het jagende peloton gehinderd wordt door een haperende slagboom, een kudde uitgebroken koeien, een klimaatactie of een plaatselijke orkaan. 

 

Vier dappere dromers maakten zich in Mont de Marsan los van de groep. Vijf minuten later waren er al drie afgehaakt, teruggefloten door een onverbiddelijke ploegleider of ontmoedigd door zoveel uitzichtloze kansloosheid. Alleen Simon Guglielmi reed koppig verder in een verdoemde solovlucht. Op de uiterst gebalde erelijst van Simon Guglielmi staat enkel het bergklassement van de Ronde van de Elzas, een zesdaagse zonder veel allure. Ik vroeg me af wat zo iemand daar deed, alleen op kop in de vlakste etappe van de hele Tour. Ik vroeg me af wat Simon dacht terwijl hij hoopvol verder trapte. Waar denkt een coureur aan tijdens een eenzame expeditie zonder doel? Of ze thuis aan het kijken waren? Bandenspanning? Wat de pot zou schaffen? 

Op 72 km van Bordeaux kreeg Simon eindelijk gezelschap en versterking. Drie kwart uur later liet het gezelschap Simon zonder omzien achter, samen met z’n kansen en z’n dromen. Soms is hoop weinig meer dan een hinderlaag, die na jaren koesteren eindigt met littekenweefsel op je hart.

TdF2023: Schaak

 

De Belgische heerser van de Tourmalet heet niet Eddy, maar Lucien. Drie keer kwam de kleine van Mere als eerste boven op de mythische col. Acht keer finishte Lucien in Parijs met de bollentrui, een klassement dat nog niet compleet verknoeid was door onnozele puntensystemen en exclusief gereserveerd bleef voor de oerklimmers.

Wanneer Lucien thuiskwam van de Tour stonden duizenden mensen hem op te wachten in Mere, waar het feest wekenlang doorging en ooit zo compleet ontaardde dat de gevierde winnaar onder politiebegeleiding naar een hotel moest worden geëscorteerd omdat hij z’n eigen huis niet binnen geraakte. Van Impe’s trouwe rechterhand was René Dillen, een oerdegelijke all-rounder zonder veel persoonlijke ambitie, met als voornaamste wapenarsenaal een tasje rond z’n nek met daarin het parcours van de etappe, een flessenopener en 100 Franse francs om onderweg de cafébazen te betalen voor een paar flesjes cola of bier, als aanvulling voor de twee karige bidons waarmee renners desttjds op pad werden gestuurd. 

Toen Lucien op koers lag om de Tour van ’76 te winnen stuurde hij René om een bidon. Cyrille Guimard, een omhooggevallen ploegleider met de allure van een keizer, weigerde hem er een mee te geven. Lucien liet zich geërgerd afzakken tot bij de ploegwagen en slingerde Guimard “Tu es un con” naar het hoofd, een waarheid als een tochtige koe, en bleef naast zijn sportdirecteur rijden tot hij z’n bidon kreeg.

Guimard eiste verontschuldigingen, die hij niet kreeg, en vond er niets beter op dan de ploeg te bevelen niet meer voor hun kopman te rijden. De vrouw van Lucien moest inderhaast overgebracht worden naar Frankrijk om koppige Lucien tot excuses te bewegen en de gemoederen te bedaren. Toen Lucien in Parijs werd gehuldigd verklaarde Guimard met een uitgestreken gezicht dat de Tourwinst uiteraard te danken was aan zijn feilloze tactiek. Guimard had geluk dat er nog geen sociale media bestonden om hem publiek en onsterfelijk belachelijk te maken.

 

Vandaag wordt koerstactiek slim uitgezet op een schaakbord, pion voor pion, met meesterknechten die satellieten of Wout heten, die monden doen openvallen en die niet uitgerust worden met zakgeld, maar met hoogtestages, een doorwrocht plan, heldere directieven en hi-tech oortjes. Dat klinkt misschien saai, maar het levert zinderende televisie op, met commentatoren die hun spreektijd besteden aan de vraag waarom ploeg X Y doet en wat renner Z voor ogen heeft vandaag. Het heugelijkste nieuws is dat zelfs de meest gewiekste en gewaagde koerstactiek overruled kan worden door wanstaltig veel talent, volharding en een mindset van staal. 

Parijs is verder dan 5 dagen geleden en dat is uitstekend nieuws.